Titanium, logam putih-perak, ialah unsur ke-22 dalam jadual berkala. Ia mempunyai gabungan sifat unik yang membezakannya daripada banyak bahan logam lain. Aloi titanium dibentuk dengan menambahkan unsur lain seperti aluminium, vanadium, dan timah kepada titanium. Penambahan unsur-unsur ini mengoptimumkan lagi ciri-ciri semula jadi titanium, dengan sangat meluaskan rangkaian aplikasinya. Berikut menyediakan pengenalan sistematik kepada aloi titanium dan titanium dari beberapa aspek.
Sifat Asas
Ciri yang paling menarik bagi aloi titanium dan titanium ialah nisbah kekuatan-kepada-ketumpatan yang sangat baik. Ketumpatannya adalah kira-kira 60% daripada keluli, namun kekuatannya adalah setanding dengan pelbagai jenis keluli. Ini bermakna apabila mencapai keperluan kekuatan yang sama, menggunakan aloi titanium boleh mengurangkan berat komponen dengan ketara, ciri yang sangat penting dalam-aplikasi sensitif berat.
Satu lagi ciri utama ialah rintangan kakisan yang sangat baik. Titanium mempamerkan rintangan yang kuat terhadap atmosfera, air laut, dan pelbagai media berasid dan beralkali. Ini kerana filem oksida yang padat dan stabil dengan cepat terbentuk di permukaannya, menghalang pengakisan selanjutnya pada logam asas. Walaupun rosak secara mekanikal, filem ini{3}}boleh dibaiki sendiri dengan kehadiran udara.
Aloi titanium dan titanium mengekalkan prestasi yang baik dalam persekitaran suhu tinggi dan{0}}rendah. Dalam julat suhu- tinggi tertentu, ia boleh mengekalkan kekuatan yang mencukupi, dan pada suhu rendah, keliatannya tidak berkurangan dengan ketara, mengelakkan risiko patah rapuh. Mereka juga mempunyai biokompatibiliti, bermakna mereka tidak mudah menyebabkan reaksi penolakan apabila bersentuhan dengan tisu manusia.
